دوش بد فکر من این ، تا بدمید اختر صبح

بوسه زین بیش چه خواهی ؟ شوازین خانه بدر

اندرآن زلف زنم چنگ و فراز آورمش

من زنم بوسه و معشوق شود بوسه شمر

با دل شاد سوی دوست شدم راه سپر

دیدم از رنج مه روزه چنان گشته نژند

که بیازارد اگر خواهی گیریش ببر