که بیازارد اگر خواهی گیریش ببر

دوش بد فکر من این ، تا بدمید اختر صبح

با دل شاد سوی دوست شدم راه سپر

دیدم از رنج مه روزه چنان گشته نژند

از تف روزه نوان گشته چو یک ماهه هلال

آن قد دلکش وآن روی چو دو هفته قمر

گفت دانم که ز من بوسه عیدی طلبی