آن قد دلکش وآن روی چو دو هفته قمر

دیدم از رنج مه روزه چنان گشته نژند

که بیازارد اگر خواهی گیریش ببر

از تف روزه نوان گشته چو یک ماهه هلال

گفت دانم که ز من بوسه عیدی طلبی

بوسه را زین دولب خشک چه قدروچه خطر

روزه برمن زستم هرچه توانست بکرد