بوسه را زین دولب خشک چه قدروچه خطر

از تف روزه نوان گشته چو یک ماهه هلال

آن قد دلکش وآن روی چو دو هفته قمر

گفت دانم که ز من بوسه عیدی طلبی

روزه برمن زستم هرچه توانست بکرد

تا فرو خشکید این دو لب چون لاله تر

منت ایزد را کاو از بر ما زود برفت