تا فرو خشکید این دو لب چون لاله تر

گفت دانم که ز من بوسه عیدی طلبی

بوسه را زین دولب خشک چه قدروچه خطر

روزه برمن زستم هرچه توانست بکرد

منت ایزد را کاو از بر ما زود برفت

آه عشاق همانا که در او کرد اثر

خیز تا داد دل از باده ستانیم کنون