خیز تا داد دل از باده ستانیم کنون

تا فرو خشکید این دو لب چون لاله تر

منت ایزد را کاو از بر ما زود برفت

آه عشاق همانا که در او کرد اثر

تا به کی باید کردن ز مه روزه حذر

گفتم ار باده خوری ، باده مرا هست به دست

بیش از این در طلب باده بتا رنج مبر