گفتم ار باده خوری ، باده مرا هست به دست

آه عشاق همانا که در او کرد اثر

خیز تا داد دل از باده ستانیم کنون

تا به کی باید کردن ز مه روزه حذر

بیش از این در طلب باده بتا رنج مبر

حجره را از نو آراسته و ساخته ام

خیز کآماده کنم چنگ و دف و رامشگر