گفت دانم که ز من بوسه عیدی طلبی

که بیازارد اگر خواهی گیریش ببر

از تف روزه نوان گشته چو یک ماهه هلال

آن قد دلکش وآن روی چو دو هفته قمر

بوسه را زین دولب خشک چه قدروچه خطر

روزه برمن زستم هرچه توانست بکرد

تا فرو خشکید این دو لب چون لاله تر