ز خامه پیکان آوردم از زبان خنجر

چو شاه رفت شدم معتکف به درگه او

میان ببسته و بازو گشاده شام و سحر

به رزم دشمن او با گروهی از یاران

نوشته های من اندر ثنای حضرت او

چو بشمری بود از صد مقالت افزون تر

یکی کتاب نبشتم که گر نکو نگری