گر هزاران به سرو بنشینند

وین خوداز آب پست گردد و زار

چشم ها باشدش ولی چون خلق

می نخوابد که خود بود بیدار

هم براین سرو برنشسته هزار

گر برآن سرو، درگه نوروز

عندلیبان شوند نغمه نگار