چه قلب ها که بود داغدار ازین غدار

ز لعب دور قمر روشنی مدار طمع

که بر محک ، سیه آمد عیار این عیار

چه رزم هاکه بود پرقتال ازبن قتال

به سال ها دهد و بازگیرد اندر دم

نهان به پرورد و سازد آشکار، شکار

نشان عاطفت از دهر کینه جوی ، مجوی