سوزن عیسی بود با رشته مریم قرین

لاله دشتی ز رشگ لاله او داغدار

ساق گل بینی و خواهی تا کنی از لطف بوی

لیک از آن ترسی که بر دستت خلد ز آن ساق خار

کاین روانبخشی روان کرده است بر هر پود و تار

کی شدی ارژنگ مانی همچو عنقا بی نشان

گر ز سوزن کرد « اسعد» داشتی یک رشته کار