لیک از آن ترسی که بر دستت خلد ز آن ساق خار

سوسن بری ز شرم سوسن او روی زرد

لاله دشتی ز رشگ لاله او داغدار

ساق گل بینی و خواهی تا کنی از لطف بوی

سوزن عیسی بود با رشته مریم قرین

کاین روانبخشی روان کرده است بر هر پود و تار

کی شدی ارژنگ مانی همچو عنقا بی نشان