سوسن بری ز شرم سوسن او روی زرد

گویی اینک می دود بر روی ما شکل سوار

جنگلی بینی که شبنم می چکد از برک گل

وز نسیم نرم حرکت می کند برگ چنار

لاله دشتی ز رشگ لاله او داغدار

ساق گل بینی و خواهی تا کنی از لطف بوی

لیک از آن ترسی که بر دستت خلد ز آن ساق خار