ز هیبت شان به باغ ، از باغ بگریزد هزار اندر

فرود آیند ناگاهان به بالای چنار اندر

چنار بی بر از ایشان ز نو آید به بار اندر

سر هر شاخ پنداری بیندوده بقار اندر

چمد رنگ از کمرگاهان به شیب رودبار اندر

پرد کبک دری از تیغه سوی آبشار اندر

پلنگ از قله زی دامن شود بهر شکار اندر