راست شود روح چون کژ کند ابروی ها

باده چو از عقل برد رنگ ندارد رواست

حسن تو چون یوسفیست تا چه کنم خوی ها

آهوی آن نرگسش صید کند جز که شیر

مفخر تبریزیان شمس حق بی زیان

توی به تو عشق توست باز کن این توی ها