حسن تو چون یوسفیست تا چه کنم خوی ها

هی که بسی جان ها موی به مو بسته اند

چون مگسان شسته اند بر سر چربوی ها

باده چو از عقل برد رنگ ندارد رواست

آهوی آن نرگسش صید کند جز که شیر

راست شود روح چون کژ کند ابروی ها

مفخر تبریزیان شمس حق بی زیان