هی که بسی جان ها موی به مو بسته اند

گاه چو چوگان شود گاه شود گوی ها

از غلط عاشقان از تبش روی او

صورت او می شود بر سر آن موی ها

چون مگسان شسته اند بر سر چربوی ها

باده چو از عقل برد رنگ ندارد رواست

حسن تو چون یوسفیست تا چه کنم خوی ها