از غلط عاشقان از تبش روی او

آنک خدایش بشست دور ز روشوی ها

بر رخ او پرده نیست جز که سر زلف او

گاه چو چوگان شود گاه شود گوی ها

صورت او می شود بر سر آن موی ها

هی که بسی جان ها موی به مو بسته اند

چون مگسان شسته اند بر سر چربوی ها