صورت او می شود بر سر آن موی ها

بر رخ او پرده نیست جز که سر زلف او

گاه چو چوگان شود گاه شود گوی ها

از غلط عاشقان از تبش روی او

هی که بسی جان ها موی به مو بسته اند

چون مگسان شسته اند بر سر چربوی ها

باده چو از عقل برد رنگ ندارد رواست