چون مگسان شسته اند بر سر چربوی ها

از غلط عاشقان از تبش روی او

صورت او می شود بر سر آن موی ها

هی که بسی جان ها موی به مو بسته اند

باده چو از عقل برد رنگ ندارد رواست

حسن تو چون یوسفیست تا چه کنم خوی ها

آهوی آن نرگسش صید کند جز که شیر