باده چو از عقل برد رنگ ندارد رواست

صورت او می شود بر سر آن موی ها

هی که بسی جان ها موی به مو بسته اند

چون مگسان شسته اند بر سر چربوی ها

حسن تو چون یوسفیست تا چه کنم خوی ها

آهوی آن نرگسش صید کند جز که شیر

راست شود روح چون کژ کند ابروی ها