ای که نالی از لندن ، وی که بالی از برلن

سیر چون شود بندد، از درندگی دندان

تو پی هوا ربزی ، خون مردمان باری

ای نگشته هرگز سیر از دریدن انسان

ای که گویی از مسکو وی که موئی از تهران

گوش کن که پیش از ما در جهان بسی بودست

قصرها که ایوانشان برگذشتی از کیوان