ای که گویی از مسکو وی که موئی از تهران

تو پی هوا ربزی ، خون مردمان باری

ای نگشته هرگز سیر از دریدن انسان

ای که نالی از لندن ، وی که بالی از برلن

گوش کن که پیش از ما در جهان بسی بودست

قصرها که ایوانشان برگذشتی از کیوان

شهرها که بر هر در، صد هزار دربان داشت