تا یکی سخن گویند , در سعادت ایشان

معنیش ندانسته ، بر حمایتش خیزند

آن معاشران همرنگ، وین محامیان غضبان

چار مرد دانشمند، در عشیره ای رفتند

ابلهان نخستین بار، در به میهمان بستند

وان مبشران ماندند، بی پناه و سرگردان

از پس بسی کوشش ، راه جسته و گفتند