نی نی نه رواست می بهر چراست

زان بیشه حال زان ریشه جان

ای چرخ مرا بی باده مخواه

وای دوست مرا بی بوسه ممان

می بیخ هواست می اصل هوان

می خانه کن است دانش فکن است

آسیب تن است وآزار روان