از یاد مردم و برم از کید خصم ، جان

بگریختم به عزلت از بیم حبس و رنج

هرچند بود عزلت با حبس توامان

گفتم مگر به برکت این انزوا شوم

دل از جهان گرفتم و رفتم به گوشه ای

گفتم که گوشه گیرد از من مگر جهان

چون کبک سر به برف نهفتم ولی چه سود