دست فلک به پای دل بست مرا کمند غم

بس عجبست کاین چنین عور تنم ، دریغ من

این فلک قبا دورنگ ازسر حیله برکشید

از تن عافیت برون پیرهنم ، دریغ من

نیست کسی که پنجه اش درشکنم دریغ من

من که به کوی خرمی داشتمی وطن کنون

وادی بیکران غم شد وطنم ، دریغ من