همچو گلی شکفته رخ در چمن نکوئیم

نیست کسی که پنجه اش درشکنم دریغ من

من که به کوی خرمی داشتمی وطن کنون

وادی بیکران غم شد وطنم ، دریغ من

کامده باد مهرگان در چمنم ، دریغ من

راغ و زغن به بوستان نغمه سرای روز و شب

من که چو بلبلم چرا در حزنم ، دریغ من