با یاد هوست هوایم وز خویش بیخبرم من

این عالم بشری را من زاده گل و خاکم

لیکن ز جان و دل پاک از عالم دگرم من

سلطان ملک فنایم منصور دار بقایم

موجود و فانی فی الله هستی پذیر و فناخواه

هم آفتابم و هم ماه ، هم غصن وهم ثمرم من

زین آخرین گل مسنون شد تیره این رخ کلگون