زین آخرین گل مسنون شد تیره این رخ کلگون

با یاد هوست هوایم وز خویش بیخبرم من

موجود و فانی فی الله هستی پذیر و فناخواه

هم آفتابم و هم ماه ، هم غصن وهم ثمرم من

ور نه به فال همایون از اولین گهرم من

ناقوس و نغمه موذن گوید که هان بنیوشید

معنی یکی است اگرچه درگونه گون صورم من