خرم بهار فضایل واردی مه هنرم من

آنجا که عشق کشد تیغ بی درع و بی زرهم من

و آنجا که فقر زند کوس با تیغ و با سپرم من

پیش خزان جهالت ، و اسفندماه تحیر

غیر از فنا نگرفتم زین چیده خوان ملون

زیرا به خانه گیتی مهمان ما حضرم من

از کید مادر دنیا غار غمم شده ماوا