چه حکمتی است که بینیم ما به عالم خواب

که روح آدمی و نفس چند باشد و چون

بساکسا که بمردند و رفته اند از یاد

همی به خواب من آیند هر شبم اکنون

بسی مثال که باشد به راستی مقرون ؟

به کودکی ز جفای مربیان ، بودم

ستمکش و عصبی تلخ کام و خوار و زبون