نیافتم خورش خوب از آنکه گفت پدر

بسی مثال که باشد به راستی مقرون ؟

به کودکی ز جفای مربیان ، بودم

ستمکش و عصبی تلخ کام و خوار و زبون

که هوش طفل شود کم چو یافت لقمه فزون

به هجده سالگی اندر، پدر بمرد و مرا

سپرد با دو سه طفل دگر به دهر حرون