که هوش طفل شود کم چو یافت لقمه فزون

به کودکی ز جفای مربیان ، بودم

ستمکش و عصبی تلخ کام و خوار و زبون

نیافتم خورش خوب از آنکه گفت پدر

به هجده سالگی اندر، پدر بمرد و مرا

سپرد با دو سه طفل دگر به دهر حرون

نه ثروتی که توان برد راه در هرجای