که هریکی را خصمی است چیره چون گردون

مرا به روز و شبان مونسی نه ، غیرکتاب

که بد به مخزنم اندر، کتاب ها مخزون

ازآن سپس منم ونظم ونثروعلم وهنر

من از حسود به رنجم ولی هزاران شکر

که نیست با حسد و رشگ ، خاطرم مقرون

مراست روحی خالی ز عجز و ذلت و ضعف