من از حسود به رنجم ولی هزاران شکر

که بد به مخزنم اندر، کتاب ها مخزون

ازآن سپس منم ونظم ونثروعلم وهنر

که هریکی را خصمی است چیره چون گردون

که نیست با حسد و رشگ ، خاطرم مقرون

مراست روحی خالی ز عجز و ذلت و ضعف

مرا دلی است مبرا ز مکر و کید و فسون