مراست روحی خالی ز عجز و ذلت و ضعف

که هریکی را خصمی است چیره چون گردون

من از حسود به رنجم ولی هزاران شکر

که نیست با حسد و رشگ ، خاطرم مقرون

مرا دلی است مبرا ز مکر و کید و فسون

پدر به عفت و شرمم چنان مودب ساخت

که گشت شرم و حیا با ضمیر من معجون