مرا دلی است مبرا ز مکر و کید و فسون

من از حسود به رنجم ولی هزاران شکر

که نیست با حسد و رشگ ، خاطرم مقرون

مراست روحی خالی ز عجز و ذلت و ضعف

پدر به عفت و شرمم چنان مودب ساخت

که گشت شرم و حیا با ضمیر من معجون

حیا به شرع پیمبر بزرگ تر صفتی است