هم به نومیدی روان شد جانب خلد برین

سال فردوسی به هفتاد یک انجامید و ساخت

هفت باغ دلگشا چون هشت خلد دلنشین

زان سپس ده یازده سال دگر نومید زیست

مرگ برهاندش ز محنت وین هنر دارد جهان

کاندرو پاینده نی ، رنج و غم و آه و انین

گرچه خورد از گنج خویش و برنخورد از رنج خویش