کاندرو پاینده نی ، رنج و غم و آه و انین

زان سپس ده یازده سال دگر نومید زیست

هم به نومیدی روان شد جانب خلد برین

مرگ برهاندش ز محنت وین هنر دارد جهان

گرچه خورد از گنج خویش و برنخورد از رنج خویش

لیک ماند ازخویش گنجی بی عدیل و بی قرین

بی گمان دانسته بود از پیش کایرانی گروه