جز مگر داغ دل ، از پیشینگان برجا نماند

آن گهر در دست و بستردند گردش باستین

هرکه یک ره خواند، شد سرمست جاویدان ،که بود

باستانی باده اندر خسروانی ساتکین

مرده ریکی کان به کار آید به عهد واپسین

لیک بر آن داغ ها فردوسی طوسی نهاد

مرهمی کرده به آب غیرت وهمت عجین