مرده ریکی کان به کار آید به عهد واپسین

هرکه یک ره خواند، شد سرمست جاویدان ،که بود

باستانی باده اندر خسروانی ساتکین

جز مگر داغ دل ، از پیشینگان برجا نماند

لیک بر آن داغ ها فردوسی طوسی نهاد

مرهمی کرده به آب غیرت وهمت عجین

از سخن بنهاد دارویی مفرح در میان