لیک بر آن داغ ها فردوسی طوسی نهاد

باستانی باده اندر خسروانی ساتکین

جز مگر داغ دل ، از پیشینگان برجا نماند

مرده ریکی کان به کار آید به عهد واپسین

مرهمی کرده به آب غیرت وهمت عجین

از سخن بنهاد دارویی مفرح در میان

تا بدان خرم کنند این قوم دل های حزین