سوز سرما گذشتی از روزن

که به پیل دمنده بستی راه

بازگشتی ز بیم بادبزان

به کمان گیر چشم ، تیر نگاه

راست چون نوک سوزن از دیباه

بر مثال زبان مار، به کام

بفسردی کس ار کشیدی آه