چون آفتاب خواست کشد سر زتیغ کوه

مغرب به خون روز کشد دامن قبای

زآشوب روز ، وارهم ،اندر سکوت شب

با فکرتی پریشان ، با قامتی دوتای

چونان بود که بر سر من تیغ سرگرای

گویم شبا به صد گهر آبستنی ولیک

چندان دوصد ز دیده فشانم تو را، مزای