چونان بود که بر سر من تیغ سرگرای

زآشوب روز ، وارهم ،اندر سکوت شب

با فکرتی پریشان ، با قامتی دوتای

چون آفتاب خواست کشد سر زتیغ کوه

گویم شبا به صد گهر آبستنی ولیک

چندان دوصد ز دیده فشانم تو را، مزای

ای تیغ کوه ، راه نظر ساعتی ببند