ای تیغ کوه ، راه نظر ساعتی ببند

چونان بود که بر سر من تیغ سرگرای

گویم شبا به صد گهر آبستنی ولیک

چندان دوصد ز دیده فشانم تو را، مزای

وی پیک صبح در پس که لحظه ای بپای

ای زردچهره صبح دغا، وصل کم گزین

وی لعبت شب شبه گون هجر کم فزای