حیف تو گر بر رخشان بنگری

رفتی نزدیک زن و بچه ام

شفقت کردی و لطف گستری

خواهش بردی بر قومی که بود

داشتی آن یاوه سخنشان به راست

از سر خوش قلبی و خوش باوری

گوش نکردند به فریاد تو