داشتی آن یاوه سخنشان به راست

شفقت کردی و لطف گستری

خواهش بردی بر قومی که بود

حیف تو گر بر رخشان بنگری

از سر خوش قلبی و خوش باوری

گوش نکردند به فریاد تو

بی شرفان از خری و از کری